Bu Pazar postu benim anne sıfatıyla geçirdiğim ilk Pazar postu. O zaman postun konusu da benim annem olsun. Bir kelebek kadar naif, kırılgan, heyecanlı, minicik bir sesle konuşan, pırpır bir kadındır o. Her zaman herkesi, en alelade kimseyi bile, kendinden öne koyan, tolerans sınırı diye bir şey olmayan, dünya üzerindeki en kötü insanı da karşısına koysan onun bir sebebi mi vardır acaba diye düşünen bir kadın. Bugün ben kimi zaman çok zirve yapan bencilliğimi, annemin bir türlü beceremediği o kendini hiç düşünmeme halinin nasıl da hor kullanıldığını gördüğümden kendime hediye ettim. Bu hor kullananlar arasında bir de kim var bilin: ben! Anne olunca anlarsın derler, daha anlayamayacak kadar yeniyim ama sanırım kendisinin onbinde biri olsam çok mükemmel bir anne olacağım. Her zaman hep yardım eden, seven, destek olan, akıl vermeyen, iç baymayan, yabancı polisiye dizileri bilgisayara indirip önüne koyduğunda çook ama çok sevinen annem: O benim en büyük anlayanım, canım, kıymetlim. Şimdi hem bana hem oğluma günde 24 saatliğine adanmış en büyük yardımcım.
